من و اسلام (فصل نو)

بیا و هستیِ حافظ
ز پیشِ او بردار

سوره روم

وَعدَ اللَّهِ، لايُخلِفُ اللَّهُ وَعدَهُ؛ وَلٰكِنَّ أَكثَرَ النّاسِ لايَعلَمونَ (٦) يَعلَمونَ ظاهِرًا مِنَ الحَياةِ الدُّنيا، وَ هُم عَنِ الآخِرَةِ هُم غافِلونَ (٧) أَوَلَم يَتَفَكَّروا في أَنفُسِهِم، ما خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الأَرضَ وَ ما بَينَهُما إِلّا بِالحَقِّ، وَ أَجَلٍ مُسَمًّى؟ وَ إِنَّ كَثيرًا مِنَ النّاسِ بِلِقاءِ رَبِّهِم لَكافِرونَ (٨)

خدا وعده‌ای داده که راستِ راست است. خلاف وعده‌اش هم عمل نمی‌کند؛ ولی بیشترِ مردم این حقیقت را نمی‌دانند. (۶) اینها فقط ظاهری از زندگیِ دنیا را می‌شناسند؛ درحالی‌که درباره آخرت، خودشان را به غفلت زده‌اند. (۷) آیا در خلوت خودشان فکر نمی‌کنند که خدا آسمان‌ها و زمین را و آنچه میان آنهاست، جز بر اساس حکمت و تا مدتی معیّن نیافریده است!؟ بااین‌همه، خیلی از مردم (زندگیِ پس از مرگ و) دیدار خدا را باور ندارند. (۸)

نکته:

- بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا (۱۶) وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى‏ (اعلی/۱۷)
- مُشتاقةً اِلي فَرحةِ لِقائک (زیارت امین الله)