قرآن - محجوب
عیب از ما است،
اگر دوست ز ما مستور است
سوره مطففين
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (١٠) الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ (١١) وَ مَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ (١٢) إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (١٣) كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (١٤) كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ (١٥) ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ (١٦)
وای در آن روز بر تکذیبکنندگان. (۱۰) همانها که روز جزا را انکار میکنند. (۱۱) تنها کسی آن را انکار میکند که متجاوز و گنهکار است. (۱۲) (همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده میشود میگوید: «این افسانههای پیشینیان است» (۱۳) چنین نیست که آنها میپندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته. (۱۴) چنین نیست که میپندارند، بلکه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند و محروم. (۱۵) سپس آنها به یقین وارد دوزخ میشوند. (۱۶)
نکته:
- در کل قرآن يکبار "محجوب" گفته شده و آن هم اينجاست.
- اين آيات گرچه لحن تندی دارند و در ظاهر از عذاب و جهنم صحبت میکنند، در واقع از بزرگترین درد آدم میگویند؛ از درد فراق. زهرِ هجري چشيدهام که مپرس
- اگر مولا علی در مناجات عارفانهاش ناله میکند "فَهَبْنِي - يا إِلٰهِي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ وَ رَبِّي - صَبَرْتُ عَليٰ عَذابِكَ، فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَليٰ فِراقِكَ؟" منظورش همين است که من با ندیدن و دوری و دلتنگیم چه کنم؟
- اين آيات، دلايل فاصله و حجاب بين بنده و پرودگار را بيان ميکند:
. اول عصیان و گناه (مُعتد اَثيم)
. دوم اعمالش باعث قفل و سنگدل شدنش میشود (رانَ علي قلوبهم ما کانوا يَکسبون)
. سوم کارش به انکار و تکذیب میکشد (يُکذّبون بِيَوم الدين)
- تفسیر "محجوب" در ادعيه آمده. مناجات ابوحمزه ثمالی:
أَنَّكَ لاَتَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ إِلاَّ أَنْ تَحْجُبَهُمُ الْأَعْمَالُ دُونَكَ.
تو از خلق خودت پنهان نیستی، مگر اینکه اعمالشان آنها را از تو محروم و دور میسازد.
